Zuchtend zette ik mijn laptop uit en keek uit mijn raam. Ik zag de zon op het water weerspiegelen, waarin een eend spetterend zijn kop schoonmaakte.
Ik werd uit mijn gedachte opgeschrikt toen ik een luid gepiep hoorde, het gepiep van een vrachtwagen die in zijn achteruit reed. Ik liep vluchtig mijn kamer uit, de slaapkamer van mijn ouders in en keek daar uit het raam. Op de oprit van 3 huizen verder zag ik de vrachtwagen, zo te zien een verhuiswagen, achteruit insteken en tot stilstand komen.
Het huis waarvoor de verhuiswagen stond, stond al ruim een maand leeg. Er woonde een wat ouder echtpaar waarvan de vrouw was gestorven 3 maanden geleden. De man, die dus alleen overbleef hield het na ongeveer 2 maanden niet meer uit, alleen en in zo’n groot huis. Daarom was hij naar een verpleegtehuis gegaan, en zover ik wist ging het daar allemaal prima. Ik was er vorige week nog langs geweest en zou snel weer eens langs gaan, om te vertellen van de nieuwe bewoners. Ik sloot het raam en liep neuriënd naar beneden, waar mijn ouders samen zingend in de keuken stonden.
-

Mijn vader was Italiaans, hij kookte graag en hij zong graag. Een combinatie daarvan was dan ook niet te vermijden. Mijn moeder was Nederlands maar was aardig in het ‘Italiaanse sfeertje’ terecht gekomen. Lachend keek ik het tafereel aan, ze leken zo verschillend. Mijn moeder was vrij klein en had blond haar en blauwe ogen. Mijn vader daarentegen was wat langer, had donker haar en bruine ogen. Allebei heel typisch, maar samen zo origineel dacht ik altijd maar. Zelf was ze een mengelmoesje. Ze had het donkere haar van haar vader, maar toch de blauwe ogen van haar moeder. Ze was er soms best trots op.
Ze bleef even staan kijken en liep daarna door naar de woonkamer. Ze plofte op de bank met de afstandbediening en zapte langs de verschillende kanalen. ‘Eeeéetennnn..’ Mijn moeder dacht kennelijk dat ik nog op mijn kamer zat, want heel de buurt kon nu horen dat we gingen eten. ‘Ik kom!’ riep ik lachend, en ik zette de tv uit.
-

Leuk verhaal